عبدالله موحد زاده در یادداشت ارسالی خود نوشته است:

در فیلم "دارو دسته نیویورکی ها "، جدای از ماجرای دعوای دو گروه در صحنه های خشونت آمیز ، تصاویری وجود دارد مبنی بر اینکه برای تحقق دموکراسی و تبلور حاکمیت آراء،  افراد متفاوت و حتی معتاد را به زور به پای صندوق های رأی می برند تا رأی دهند. این صحنه نشان از قدرت رأی و آراء انتخاباتی در دموکراسی دارد و نشان از اهمیت مشارکت و کنشگری در عرصه اجتماع دارد.
در تاریخ ایران زمانی که مشروطه در 100 سال پیش مطرح شد، از آنجا که حکومت  در اختیار فردی خاص بود که تبلور همه چیز بود و هر کاری که می توانست (درست یا نادرست) در داخل و خارج انجام می داد، خیلی از اصحاب قدرت با آن مخالف بودند.هر چند همراهی اولیه نخبگان و روحانیون با مشروطه در راستای تحقق عدالتخانه در وضعیت گرانی اقلام مصرفی و ظلمی بود که حاکم تهران انجام داده بود، اما این جریان یا جنبش عدالتخانه در نهایت به تقاضای نظام مشروطه و سیستم پارلمانی و مشارکت در انتخابات، مطبوعات، احزاب، قانون اساسی ، قانون گذاری و حاکمیت قانون منجر شد. حتی با وجود پذیرش مشروطه از جانب مظفرالدین شاه، پادشاه بعدی محمدعلی شاه، حاضر به قبول مشارکت مردم در عرصه سیاست و کنشگری آنها نبود.

بعد از سقوط حکومت قاجار در سال 1299ش بعد از کودتای اسفند و شکل گیری حکومت پهلوی، ساختار حاصل از نظام مشروطه از جانب حکومت پهلوی پذیرفته شد.مجلس شورای ملی، قانون اساسی و غیره در دوران پهلوی دوم به نحو دیگری استمرار پیدا کرد. در این دوره خصوصا در دهه اول، مشارکت در قالب احزاب و گروه های سیاسی و فرهنگی به نحو چشمگیری زیاد شد. یعنی به عبارت دیگر عرصه تبلور مشارکت  و کنشگری بخشی از مردم در قالب حزب و جمعیت، افزایش یافت.

با شکل گیری جنبش انقلابی  علیه نظام سیاسی پهلوی دوم، گروه هایی وارد عرصه تقابل شدند.رهبری امام خمینی(ره) ، مردم ایران را وارد عرصه تقابل و در نهایت پیروزی مردم کرد.جنگ تحمیلی نوع دیگری از عرصه کنشگری مردم بود که ایرانیان را به حوزه فعالیت کشاند.در سال های بعد هم مردم ایران به نحو دیگری فعالیت و کنشگری داشته اند.هرچه این فعالیت ها، جمعی و معطوف به مصالح و منافع عمومی باشد، از اهمیت و ضرورت بیشتری برخوردار است.

از عرصه های فعالیت در گذشته، تعاون و همیاری های بوده است که در فضای غیر رسمی و در قالب فرهنگ خویشاوندی، قومیتی و اقوام صورت می گرفته است. این امر در مواقع مصیبت و کار، شادی و غم تبلور زیادی داشته است.
امروزه با کمرنگ شدن فرهنگ قومیتی در برخی مناطق خصوصا در شهرهای بزرگ آنچه که باعث کنشگری اجتماعی می شود، نهادها و گروه های جدیدی هستند که شکل گرفته یا در حال شکل گیری هستند.
شاید خیلی ها در پاسخ به این سوال که در فضای آپارتمان نشینی بخاطر عدم آشنایی و عدم ارتباط با همسایه ها وظیفه چیست، بر بی توجهی و عدم ارتباط تأکید کنند یا به نحو دیگر. این در حالی است که در گذشته ارتباط همسایه ها با یکدیگر بیشتر بوده است و در عین اینکه فعالیت های مردم در خیلی ازجاها افزایش یافته، اما این امر دارای این ویژگی است.حال اگر در فضای همسایگی کسی ماشینش را در جای نامناسبی پارک کرده بود یا زباله  های خود را راهرو آپارتمان گذاشت، چه کار باید کرد که منجر به دعوا نشود ودر عین حال مشکل هم برطرف شود؟

یا اینکه در فضای خیابان افرادی که نمی شناسیم در حال بد رانندگی کردن هستند ما از لحاظ فرهنگی چکار باید بکنیم؟چه نوع رفتاری از خود نشان دهیم؟یا اینکه در سیاست غیر از رأی دادن، راهپیمایی و تظاهرات در مناسبتهای ملی و عمومی، بحث بر سر موضوعات و مسائل سیاسی و فرهنگی، و غیره از لحاظ سیستمی و نهادی به عنوان موضوعی جدید چکار باید کرد؟

مردم چگونه می توانند عملکرد یک نماینده را به صورت سیستمی رصد کنند؟مردم چگونه می توانند عملکرد مدیران نهادهای دولتی را رصد کنند و طبعا در بهبود عملکرد آنها غیر از کارهایی که هر کدام از ارگان ها و سازمان ها در موقع آسیب شناسی انجام می دهند، کاری ترتیب دهند؟یا در فضایی که عضویت در حزب امری تقلیل یافته در عضویت در یک گروه و یا دسته شده  است و فعالیت حزبی وجود ندارد. مردم چکار می توانند انجام  دهند که هم هویت اجتماعی خود را افزایش دهند و هم در نتیجه به جامعه و خود کمک کرده باشند.

اگر قرار شد بین انفعال و کنشگری انتخابی صورب بگیرد با توجه به اهمیت کنشگری در دوران جدید و ضرورت آن در وضعیت امروز، تردیدی در کنشگر بودن انسان اجتماعی به وجود نمی آید.البته نوع و نحوه کنشگری در فضاهای سیاسی و فرهنگی و اجتماعی، متفاوت است و متناسب با شرایط، تحقق وجودی خاصی پیدا می کند.
فعالیت رسانه ای هم به نوعی فعالیت در راستای کنشگری است.بازتاب یا سایت و رسانه ای که به بازتاب اخبار و دیدگاه و تحلیل ها می پردازد فعالیت در راستای کنشگری است.

با آرزوی توفیق درکنشگری روزافزون برای همه درهمه عرصه ها