ماهایا پطروسیان بازیگر مطرح سینمای ایران دریادداشتی که در روزنامه شرق منتشر کرده به موضوع انحلال خانه سینما اعتراض نموده است.

به گزارش پارس توریسم، خانم پطروسیان در یادداشت خود نوشته است:

آن چیزی که برای من و اعضای دیگر «خانه سینما» مهم است، «خانه سینما»ست. به هر حال فکر می‌کنم اختلافاتی که بین «خانه سینما» و معاونت امور سینمایی به وجود می‌آید، شاید امر طبیعی است ولی اتفاقی که ما شاهدش بودیم، غیرعادی است. به‌عنوان یک بازیگر از ابتدای شکل گرفتن «خانه سینما» حضور داشتم و در جلسات اولیه‌ای که هنوز «خانه سینما» پا نگرفته بود شرکت می‌کردم تا اساسنامه را تنظیم کنند.

یادم هست که جمعی از پیشکسوتان به‌عنوان هیات امنا هم دور هم جمع شدند. در آن دوران من اوایل کارم بود و خیلی دلبسته بودم، چون همان‌طور که می‌دانید، قبل از انقلاب صنف سینماگران حقوق مدنی نداشتند و بیمه و تضمینی در کارشان نبود و هیچ ارزش و احترامی برای صنف ما قایل نمی‌شدند. ولی «خانه سینما» همه اینها را به وجود آورد. می‌دانم که هم‌صنفی‌هایم تا چه حد وابسته به «خانه سینما» هستند و «خانه سینما» را خانه دوم خودمان می‌دانیم.

شاید در سال دو یا سه بار بیشتر به «خانه سینما» نرویم ولی این حس وابستگی و تعلق خاطر به جایی که حرفه ما به آن وابسته است، وجود دارد. بعد از اتفاقی که رخ داده، در تمامی هم‌صنفی‌هایم، همکاران و دوستان سینماگر شاهد یک ناراحتی هستم که اضطراب، سرخوردگی و احساس ناامنی ایجاد کرده است. شخصا در این چند روز تمرکز لازم را ندارم که حتی یک کتاب بخوانم یا فیلم ببینم و همه فکر و ذکر من متوجه این قضیه شده است.

خیلی برای من عجیب است در شرایطی که صحبت از این می‌شود که سینماگران فیلم‌هایی بسازند که امید را ترویج بدهد و نشاط داشته باشد، وقتی دست‌اندرکاران سینما، خودشان امید و آرامش را مخدوش کنند، سینمایی‌ها چطور می‌توانند امید‌دهنده به مخاطب باشند. این اتفاقات تاثیرات خیلی بدی روی اعضای «خانه سینما» گذاشته است، به حدی که گروهی از آنان احساس ناامنی می‌کنند. امیدوارم اختلافات حل شود، چون هر جایی اختلاف‌نظر وجود دارد.

جدا از آن هم، کسانی که در «خانه سینما» فعال هستند، همه جزو هنرمندان هستند، یعنی فیلمبردار، بازیگر، گریمور، صدابردار، یا کارگردانند و کار اصلی‌شان کار هنری است؛ کاری که با خلاقیت، آرامش و تعلق خاطر سر و کار دارد. اینها کارشان سیاسی یا حقوقی نیست، ولی حالا کارشان این شده که یا دادگاه باشند یا نامه‌نگاری کنند، یعنی کارهایی که هیچ ربطی به حرفه‌شان ندارد و عملا از کار اصلی‌شان افتاده‌اند و هیچ شرایط مناسبی فراهم نیست تا افرادی که کار هنری سینمایی می‌کنند، بتوانند به حرفه‌شان رسیدگی کنند.

عملا کارهایی را انجام می‌دهند، که نه دوست دارند و نه علاقه‌ای به آن دارند. من فکر نمی‌کنم هیچ فیلمنامه‌نویسی علاقه‌مند به این باشد که کارهای سیاسی کند، نامه‌نگاری کند، دادگاه برود. کسانی که واقعا علاقه‌مند به سینمای ایران باشند با پیشینه‌ای که به‌سختی به دست آورده و همه هم می‌دانیم جایی نیست که ما انتظارش را داشتیم و باید در مرتبه بالاتری قرار می‌گرفت ولی همین که هست یکی از مطرح‌ترین عناصر فرهنگی کشورمان در همه جای دنیاست که حاصل تلاش 30ساله دست‌اندرکاران سینماست.

در آستانه برگزاری جشنواره فجر همه در اضطراب و نگرانی هستند، در حالی‌که جشنواره فجر جشنی برای خانواده سینمای ایران است. فکر می‌کنم الان روزهایی است که کمتر کسی فکر می‌کند وارد جشنی شده یا روزهای شادی را بخواهد سپری کند.