سی و سه سال پس از ورود بنیانگذار انقلاب اسلامی ایران در دوازدهم بهمن 1357، در اتفاقی ناراحت کننده برای دوستداران امام، بازگشت امام مستضعفان به میهن عزیزمان با حرکتی دون شان همراه شد و جز سکوت، نشانه ای از اعتراض به چنین رفتاری دیده نشد.  اما آیا امام خمینی (ره)، در پی چنین برنامه ها و رفتارهای سطح پایینی بود؟ نکند آنهایی که تنها از امام، اسمش را می خواهند، چنان ضربه به جایگاه امام و انقلاب بزنند که دشمن اطمینان حاصل کند، نیازی به حمله نیست و خودمان، به خودمان ضربه می زنیم!

به گزارش سرویس سیاسی «بازتاب»؛ تاریخ انقلاب اسلامی ملت ایران هر ساله با دوازدهمین روز یازدهمین ماه شمسی با یادآوری خاطراتی که در سال 1357 همزمان با بازگشت امام خمینی (ره) پس از سال ها تبعید از فرانسه به ایران بود، آغاز می شود. از مسافران پرواز مذکور، برخی دیگر در هواپیمای انقلاب نیستند؛ طبیعتا برخی درگذشته اند، برخی هستند و برخی هم اگر در داخل کشورند، عمدتاً گوشه نشین بوده و مورد حمله اشخاصی هستند که مشخص نیست ابتدای انقلاب چه می کرده اند اما حالا، از کل صحیفه نور امام جمله ناقص «...ملاک حال فعلی افراد است...» را دستاویز حذف پیشکسوتان انقلاب قرار داده اند.

با این حال تعدادی نیز هنوز در صدر نظام قرار دارند که تندروها نتوانسته اند از صحنه خارجشان سازند و نظام را به سمتی ببرند که از خط اصلی مبارزین انقلاب خالی شود. با وجود این ، گاه دور، دور آنهایی شده که کلام امام را هم دم بریده و ناقص می خواهند. آنجایی که قصد برخوردی است، برخی جملات خاص امام(ره) را سوا کرده و با استناد به آن ( بدون اینکه به شرح کامل ماجرا بپردازند ) سعی دارند چهره ای خشن از پیر جماران ارائه می دهند که همان مستند نیز ، دستاویز رسانه های ضدانقلاب برای تخریب خمینی کبیر می شود و آن جایی که قرار بر تخریب و یا تبلیغ جریان یا اشخاصی است، یک یا چند جمله برجسته می شود و کلام مفصل امام درباره جریان مذکور بازخوانی نمی شود و این گونه است که امامی خوب است که همراه برخی تندروها باشد و بتوان با استفاده ابزاری از چند پاراگراف از صدها سخنرانی و پیامش، روحانی (حتی اگر مرجع باشد) و سیاستمدار (حتی اگر پنجاه سال در مسیر انقلاب بوده باشد) را بتوان یک شبه حذف و مورد توهین قرار داد.

البته اشتباه نشود ! مراد این نیست که همه آنان که زمانی با امام بوده اند، هنوز هم در صراط او باقی مانده اند، سخن از تازه به دوران رسیده های فاقد سابقه روشنی است که برای اثبات خود، ریشه دارها را به هر وسیله ای منکوب می کنند تا خود به مقصود برسند. اتفاقا وقتی قرار باشد در برخی برنامه ها روح و تفکر امام کمرنگ شود، طبیعی است که باید انواع قالب ها و پیرایه ها را افزود تا به هرحال خالی از عریضه هم نباشد!

حقیقتاً آیا امام با روحیه ای که حتی اجازه نمی داد پس از کلاس درسش، شاگردانش در کوچه پی اش بیایند و طرح مسئله کنند تا شائبه مرید و مرادبازی پیش نیاید، امامی که در یک خانه محقر به شیوه اکثر مراجع تقلید زندگی می کرد و زمان درگذشتش همچون علی (ع) ، مالی برای خود کنار نگذاشته بود و یک درصد اجازه تشریفات نمی داد، 12 بهمن 1390 روحش از بابت چنین حرکتی خوشحال شد؟ اصولاً چنین مراسم هایی که ظاهرا در چندین فرودگاه در سراسر کشور برگزار شده، چه کمکی به شکوه سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی می کند؟ آیا اداره بهتر و کارآمدتر مملکت و رساندن ایران به جایگاه حقیقی اش به جای چنین برنامه هایی، روح امام را شاد نمی سازد و در برقراری نظام موثرتر از چنین رفتارهایی نیست؟

حال اگر بنا بر برگزاری چنین مراسمی به عنوان افتتاحیه دهه فجر سی و سومین سالگرد نظام بود، چرا همچون مراجع که پس از فوتشان، قاب عکسی از ایشان قرار داده می شود، مراسم با قرار دادن قاب عکسی از امام، برگزار نشد و چرا ماکت ایستاده و نشسته مقوایی امام (ره) به نمایش درآمد و زمینه لازم را فراهم کرد تا رسانه های بیگانه از دیروز سوژه به تمسخر گرفتن را به دست آورند؟ آیا جز این است که عده ای امام را دوست دارند، به شرط اینکه مشابه سازی شده باشد و بتوان از میان سخنرانی هایش، ضمن گلچین عامدانه ، بالا و پایین را به هم پیوند داد و خیلی کارها را کرد؟!

ساختن یک رهبر ماکتی و قرار دادن در اتاق مدرسه رفاه که روزگاری حضرت امام در آن بوده، در سطح خلاقیت کودکان دبستانی مدرسه رفاه پذیرفتنی است و ظاهرا سالها به این شکل عمل می شده، اما تبدیل چنین مراسمی به مراسم ملی با حضور وزیر و نشان دادن آن از رسانه ملی پایین آوردن شان امام نبود؟ دریغا از کج سلیقگی ها و بی تدبیری ها و شاید ...

این حرکت اگرچه پایین آوردن شان امام بود و شاید کسانی چون وزیر آموزش و پرورش چندان نقشی در آن نداشتند و کج سلیقگی به تمام معنا بود، اما آسیب بدتر آن است که عده ای معتقد باشند: «امام خمینی خوب است به شرط اینکه فقط ماکتش باشد!»

بعد التحریر:
بعد از انتشار این مطلب، سری به برخی شبکه های اجتماعی و سایت های ضدانقلاب زدم و دیدم که چه جشن و بلوایی گرفته اند و دشمنان امام چه عقده گشایی ها که نکرده اند از این کج سلیقگی دوستان نادان و سر پایین انداختم.